Buurtgezinnen koppelt gezinnen die extra steun kunnen gebruiken aan een steungezin in de buurt. Soms is dat een vaste middag per week waarop kinderen welkom zijn en een ouder even op adem kan komen. Dit verhaal laat zien hoe groot die steun kan zijn.
Al twee jaar gaan drie zusjes elke week één middag naar hun steungezin. Als je vraagt hoe dat in het begin voelde, hoeft één van hen niet lang na te denken. ‘Op de tweede dag zei ik al: dit past bij mij.’
Ademruimte
Voor hun moeder begon het bij Ouder- en Kindteams Amsterdam (OKT). Daar vertelde ze waar ze behoefte aan had: geen groot traject, maar iets kleins dat rust gaf. Via OKT kwam ze bij Buurtgezinnen.
Hier vonden ze een eenvoudige vorm van steun die ruimte gaf: een fijne plek voor de kinderen en vertrouwen voor hun moeder dat ze daar goed zaten. De coördinator van Buurtgezinnen noemt het later mooi: ‘een stukje ademruimte’.
Die ademruimte deed meer dan alleen ontlasten. Door het vast moment in de week kreeg hun moeder weer overzicht en vertrouwen. Dat gaf haar de ruimte om een volgende stap te zetten: ze vond een nieuwe baan.
Gewoon iets doen
Aan de andere kant van dit verhaal staan Bart en Guusje, het steungezin. Zij lazen over Buurtgezinnen in de krant.
“Het is leuk om te doen en je helpt er ook iemand mee,” zegt Bart. “Er zijn zoveel problemen in de wereld, maar dit is iets concreets. Iets wat je gewoon kunt doen.” Ze besloten hun huis open te stellen. Niet vanuit een groot ideaal, maar omdat ze ruimte hadden en het gevoel dat dit bij hen paste.
Vertrouwen
Bij Buurtgezinnen draait het om vertrouwen. Dat ervaren Bart en Guusje ook. “Het is natuurlijk best bijzonder dat je als moeder je kinderen aan iemand toevertrouwt.” Eén van de meiden verwoordt het eenvoudig: ‘Mijn moeder laat ons bijna nooit los, maar ze vertrouwt jullie.”
Dat vertrouwen groeide stap voor stap. Ze leerden elkaar goed kennen, spraken uit wat belangrijk was en hielden contact. “Het meest bijzondere is dat het eigenlijk allemaal zo vanzelf ging.”
Gezelligheid
Elke week halen Bart en Guusje de kinderen op van school. Soms gaan ze nog even langs de speeltuin, soms direct naar huis. Daar wordt getekend, geknutseld, gepuzzeld en gespeeld. Op de deur staan streepjes om bij te houden hoe de meiden groeien, aan de muur hangen hun tekeningen.
Af en toe doen ze iets extra’s. Dan gaan ze naar de bioscoop of een dagje weg, bijvoorbeeld naar Enkhuizen en Sprookjeswonderland. “De eerste keer naar de zee was superleuk,” vertelt één van de kinderen. “Fietsen door de duinen voelde net als een achtbaan”.
Voor Bart en Guusje voelt het wederkerig: “Het brengt veel gezelligheid en warmte in huis. En simpel gezegd: wij zijn er gewoon heel blij mee dat we één middag per week met hen mogen doorbrengen.”
Steun
Via OKT vinden veel gezinnen hun weg naar Buurtgezinnen. Niet omdat er meer nodig is, maar omdat iets eenvoudigs soms het meeste verschil maakt.
Een vast moment in de week. Een vertrouwde plek. Mensen die hun deur openzetten. Dit verhaal laat zien waarom dat werkt: een vorm van steun die ruimte geeft. Aan kinderen én aan ouders.
