Een volgende stap
Na 9 jaar als ouder- en kindadviseur begint het te kriebelen. Ze heeft veel gezien en geleerd. Ook privé verandert er veel en ze vraagt zich af of het tijd is voor een volgende stap.
Vanuit haar werk kent ze de scholen goed. Steeds vaker vraagt ze zich af hoe het zou zijn om aan de andere kant van de tafel te zitten. Ook de schoolvakanties maken de overstap aantrekkelijk. “Ik dacht: misschien is dit het moment om iets nieuws te proberen.”
Ze gaat aan de slag als intern begeleider op een basisschool in Nieuw-West. Daarnaast volgt ze de opleiding tot kwaliteitscoördinator. Ze leert het onderwijs van binnenuit kennen en krijgt steeds meer bewondering voor leerkrachten. “Ik heb ongelooflijk veel respect gekregen voor het onderwijs. Wat leerkrachten iedere dag doen, is echt bijzonder.”
Beeld ter illustratie
Wat je mist, zie je soms pas als het weg is
Toch merkt Derya na verloop van tijd dat het werk anders is dan ze had verwacht. Bij OKT was samenwerken vanzelfsprekend. Casussen samen oppakken, sparren met collega’s en vanuit verschillende perspectieven kijken naar wat een gezin op verschillende leefgebieden nodig heeft. In haar nieuwe functie merkt Derya, ondanks de fijne collega’s en de steun die ze ervaart, dat ze veel alleen moet doen binnen de onderbouw. “Je hebt continu een caseload van 140 leerlingen.” Derya doet haar werk graag goed, maar het gevoel dat ze leerlingen en leerkrachten tekortdoet, begint aan haar te knagen.
Ze mist de gesprekken met collega’s, de ruimte om samen na te denken voordat er keuzes worden gemaakt en de blik op het hele gezin. Ook het wijkgericht werken blijkt belangrijker dan ze dacht. De korte lijnen met netwerkpartners. Weten wie je kunt bellen. Samen kijken wat een gezin nodig heeft. Gaandeweg wordt duidelijk wat ze echt mist. “Pas toen ik ergens anders werkte, besefte ik hoeveel waarde ik hecht aan samenwerken.”
Terug naar een vertrouwde plek
Als Derya besluit terug te keren, voelt dat allesbehalve als een stap terug. Ze komt zelfs terug in hetzelfde team. Veel collega’s zijn er nog en de sfeer is vertrouwd. Toch is er iets veranderd: Derya zelf. “Ik ben heel bewust gaan nadenken over wat bij mij past.”
De periode buiten OKT liet haar zien wat voor haar echt belangrijk is. Samenwerken, verbinding en dichtbij gezinnen werken.
Samen met collega’s bouwt ze verder aan het netwerk in de wijk. Ze legt contact met kerken, moskeeën, vrijwilligersorganisaties en buurtinitiatieven. Niet alleen met de vraag wat zij voor OKT kunnen betekenen, maar vooral wat ze voor elkaar kunnen betekenen. “Als we elkaar kennen, kunnen we gezinnen veel eerder bereiken.”
Ruimte om te blijven groeien
Terugkomen betekent voor Derya niet dat ze klaar is met leren. Integendeel. Ze wil zich verder verdiepen in onderwerpen als ADHD en autisme, meer met jongeren werken en zich blijven ontwikkelen. Daar krijgt ze binnen OKT de ruimte voor. y
Naast trainingen volgen geeft ze ook ouder- en kindtrainingen, zoals Het Begint bij Mij. Tijdens die bijeenkomsten staan ouders stil bij hun eigen opvoeding en ontdekken ze hoe die doorwerkt in de keuzes die ze nu maken.
Die manier van kijken neemt Derya ook mee in haar werk. “Je hoeft niet meteen met oplossingen te komen. Soms helpt het juist om eerst te vertragen en echt te begrijpen wat er speelt.”
Weer op haar plek
Terugkijkend zou Derya dezelfde keuze opnieuw maken. “Ik ben heel dankbaar dat ik ben weggegaan.” Juist doordat ze ergens anders werkte, ontdekte ze welk werk echt bij haar past. Niet omdat het onderwijs minder waardevol is, maar omdat ze daar besefte waar zij het verschil kan maken.
Inmiddels is ze weer terug in de wijk die ze zo goed kent. Ze legt nieuwe verbindingen, werkt samen met collega’s en blijft zichzelf ontwikkelen. Berichtjes van ouders maken haar werk extra bijzonder. “Dank je wel. Het gaat nu veel beter.”
En misschien is dat wel de belangrijkste les die ze meenam: soms helpt het om een andere weg in te slaan, om met nieuwe inzichten terug te komen.
