“Het ging eigenlijk best goed,” vertelt een moeder van twee kinderen. “De scheiding was al vijf jaar geleden. We hadden ons leven weer opgebouwd.” Toch bleef er iets knagen. “Een scheiding is nooit helemaal klaar. Niet voor jezelf, en ook niet voor je kinderen.” 

Het gaat toch goed? 
Via school kwamen haar twee kinderen bij de KIES-training terecht, een training voor kinderen met gescheiden ouders.  

“In het begin dacht ik: het gaat toch goed met hen? Is zo’n training wel nodig?” zegt ze. “Maar kinderen hoeven geen grote problemen te hebben om iets aan deze training te hebben. Ze leren woorden geven aan hun gevoelens. Daardoor begrijp je als ouder beter wat er in ze omgaat.” 

Tijdens de training oefenden haar zoons daarmee. “Ze kwamen thuis met kaartjes en tekeningen. Daarop stond wat je kunt doen als je boos of verdrietig bent en met wie je kunt praten.” 

Dat merkte ze ook thuis. “We praten nu makkelijker met elkaar over de scheiding. Mijn kinderen vertellen sneller wat er in hun hoofd zit. Soms komen er ook dingen naar boven die ze eerder niet zeiden. 

Dat ze de reis naar hun vader best lang vinden, bijvoorbeeld. Dat hoor je anders niet zo snel.” 

Wat haar vooral opviel, was dat haar kinderen zich minder alleen voelen. “Ze zagen dat er meer kinderen zijn met gescheiden ouders. Dat helpt.” 

Ook zelf aan de slag 
Terwijl haar kinderen de training volgden, deed zij zelf mee aan ScheidingsAtlas, een training voor ouders. “Toen ik vertelde dat ik zelf ook een training ging volgen, vonden ze dat een fijn idee. We waren er alle drie mee bezig, ieder op onze eigen manier. Voor mij voelde het logisch om ook naar mezelf te kijken.” 

Tijdens de training sprak ze met andere ouders. “Ouders met dezelfde vragen: doe ik het wel goed, wat heeft mijn kind nodig, hoe pak ik dingen aan? Ik merkte dat andere ouders tegen dezelfde dingen aanlopen. Dat gaf veel herkenning.” 

Ze leerde ook anders kijken naar haar rol als ouder. “Ik probeerde alles voor mijn kinderen op te lossen. Maar dat kan niet. Een belangrijk inzicht was dat ik niet alles alleen hoef te dragen. Ik ben alleen verantwoordelijk voor de band met mijn kinderen.”  

Je hoeft niet te wachten 
Aan andere ouders zou ze het zeker aanraden. “Je hoeft niet te wachten tot het misgaat. Juist als het best goed gaat, kan het helpen om beter te begrijpen wat er speelt. Kinderen leren praten over wat ze voelen. En jij merkt als ouder: ik sta er niet alleen voor.”